WAAROM SINT BEST 1 KEER MIJN HUISJE MAG OVERSLAAN – EN WAT EEN POOLSE LANDDAG DAARMEE TE MAKEN HEEFT

pakjesavond sinterklaas idealiseren mamablog renee

Je idealiseert dingen, Renée. Vroeger, tv-series, het leven van anderen. Why? Mijn beste vriendin kijkt me vragend aan. Ik frons mijn voorhoofd. Doe ik dat?

Ze heeft gelijk. Het is de schuld van die meisjesboeken die ik vroeger verslond. En de romannetjes nu. Waarin iedereen perfect is en altijd alles goed afloopt. Mijn wereldbeeld ís vertroebeld, geromantiseerd. En ja, daar heb ik wel eens last van. Met Sinterklaas bijvoorbeeld. Want de pakjesavonden van vroeger waren veel beter dan die van nu.

Hoezo?

Nou misschien zegt dit woord genoeg: Sinterklaasboekhouding. Ja. Dat bestaat. Ik maakte hem vorig jaar. Het jaar daarvoor trouwens ook. Wat heeft boekhouden met Sinterklaas te maken? Nou, Sinterklaas trakteerde mijn kinderen vorig jaar op maar liefst 3 bezoeken. 1 keer bij mijn broer met mijn kant van de familie. 1 keer bij mijn schoonouders. En 1 keer op het werk van mijn echtgenoot. Ik had van mijn ouders en schoonouders geld gekregen om iets voor die 2 van ons te kopen. En ik had van de petekinderen de verlanglijstjes gekregen. Ik was in oktober al begonnen met inslaan, inpakken en verstoppen. Ja, ik had zelfs een labelsysteem uitgedacht. M1M of O2B had ik in minischrift op alle cadeautjes gekrabbeld. Het stond voor de naam van het kind, het cadeaunummer (op de lijst kon ik dan terugzien wat erin zat) en de plek van krijgen (oma M, oma B, …). Aan de cadeaus zou het niet liggen.

Waaraan lag het dan?

Het lag aan mij. En aan het maandenlange voorbereidingswerk dat niet opweegt tegen het kort bevredigende eindresultaat. Onze pakjesavonden eindigen namelijk steevast in Poolse landdagen. Binnen een paar minuten is alles uitgepakt. De kamer ziet eruit alsof er een bom is ontploft. Het is chaos alom. Kinderen rennen rond en zwaaien in je neus met speelgoed dat je uit de verpakking moet halen. Ik heb niet 1 kop thee kunnen leegdrinken en probeerde de hele avond om grip te krijgen op de chaos. Tevergeefs. Aan het einde van de avond was ik kápot. Aan het einde van alle 3 de avonden trouwens.

Ik schets je even mijn jeugdherinnering

Zodat je snapt waarom mijn vriendin de conclusie in kwestie trok. Bij opa en oma speelt de platenspeler zachtjes Sinterklaasliedjes. Mijn vader is nog even thuis iets ophalen. Mijn moeder zit gezellig naast me op de bank en bladert in de Libelle. Broerlief leest een boekje. Opeens geklop op de ramen en een rinkelende deurbel. Oma roept: “Wie zou dat nou zijn, zo laat nog?” “Sinterklaas!”, 2 verrukte kinderstemmen schallen door de kamer en mijn broer en ik rennen naar de voordeur. Oma doet de deur open en daar staat 1 grote wasmand en 2 zakken met cadeaus. Opa draagt ze samen met papa, die er toevallig net kwam aan lopen, naar binnen. De hele avond is het feest. 1 voor 1 pakken we cadeaus uit. Het pakpapier belandt netjes in de wasmand. Tussendoor drinken we wat. En als alles uitgepakt is, spelen we samen een spelletje. Gezellig. Rustig. Vredig. Sereen bijna. Het was perfect.

Was het echt zo?

In mijn hoofd was het zo. Misschien had mijn moeder ook koop- en inpakstress. En was mijn oma al de hele middag in de weer geweest om het gezellig te maken in huis. Mijn broer en ik waren heus niet de hele avond rustig. En cadeaus inkopen in de drukke Sinttijd gaat nu stukken makkelijker. 1 klik en klaar. Misschien idealiseer ik vroeger ook. De magie van het Sintfeest was weg toen ik ontdekte dat hij niet bestond. Maar bovenal weet ik dat het aan mij ligt. Ik leg de lat hoog. Ik móét mijn kinderen het perfecte Sinterklaasfeest geven. De avond móét gezellig zijn. En rustig. O en ook nog opgeruimd.

Perfect bestaat niet

Ik weet het. Daarom heb ik mezelf dit jaar voorgenomen om los te laten. De boekhouding is passé. Ik heb op 1 avond alle cadeaus gekocht. We vieren 1 keer Sinterklaas en 1 keer Kerstmis. That’s it. En ik laat het beeld los dat Sinterklaasavond perfect moet zijn. Wedden dat ie dit jaar veel meer in de richting komt? Vooral omdat ík me dan niet druk maak. Maar ik zal wel de vrolijke snoetjes van mijn kinderen zien. Als ze de vishengel uitpakken. Of de step.

Vol verwachting klopt ons hart

Zoals een wijze vrouw onlangs nog op haar Facebookpagina deelde: “Perfectie bestaat niet maar momenten van geluk zijn er overal”. En ik ga die momenten zien. Zodat ik straks net een toonbeeld ben van Sintsereniteit. En mijn kindjes later net zo’n mooie herinneringen hebben aan pakjesavond als ik.

PS: Voor wie het zich afvraagt: die wijze vrouw heet Lieve van Weddingen. Zij snapt precies waar moeders behoefte aan hebben. En ze legt maar al te vaak de vinger op de rake plek. Ze is de moeite van het volgen op Facebook meer dan waard. Haar posts zijn een feest van herkenning: www.facebook.com/lievevanweddingencoach/. Ze schreef het boek ‘Mijn baby lacht, nu ik nog’.

Over Renée
Over Renée

Leeftijd: 36 jaar

Gezin: getrouwd met Geert (41 jaar), moeder van Maxime (4.5 jaar) en Olivier (3 jaar).

Hobby’s: joggen, lekker uiteten met al mijn mannen, luisteren naar de verhalen van mijn oma, Netflixen en tijd doorbrengen met family & friends.

Guilty Pleasure: een cracotte met Philadelphia die zacht is geworden na 1 nacht in de koelkast…

Opvoedmotto: heb ik niet! Al geloof ik wel dat je door te luisteren en te praten, maar soms ook door duidelijk te zijn en grenzen te stellen een heel eind komt in de opvoeding. En je gevoel volgen!

Mijn ultieme mama-geniet-moment: ’s avonds in mijn grote bed met mijn twee mannetjes slapend naast me en een kop thee in mijn handen, tutjes die zachtjes op en neer gaan: heerlijk!

Mijn grootste pedagogische uitdaging: consequent zijn.

Kids Quote van de Week: “FUUUUUTTT” (Olivier, 3 jaar, op mijn vraag of hij ook kan fluiten, net als zijn grote broer.)

 

Blogs van Renee

MEER INFORMATIE