WAAROM IK DE AFGELOPEN 4 JAAR NIET DE ‘BESTE-VRIENDIN-PRIJS’ WON …

“Ik ben ook iemand. Iemand met gevoelens. En ik heb veel begrip. Maar nu ben ik aan de beurt.” Een duidelijke boodschap die vriendin x onlangs open en bloot op tafel legde. We zouden samen een nachtje weg gaan. Maar vanuit mijn kant dreigde daar even iets tussen te komen. En dat was niet de eerste keer. Sinds ik mama ben, gebeurt dat toch vaker dan vroeger. Hoe je zorgt voor een evenwicht tussen je vriendinnenleven en het mama-zijn, lees je in deze blog.

Een vriendinnenboekhouding

‘Wat ben je toch attent’ en ‘wat lief dat je eraan gedacht hebt’. Jep. That’s me. Nee, correctie. That was me vóór kinderen. Ik wist wanneer vriendin x een belangrijke doktersafspraak had of wanneer vriendin y examens had. Ik stond paraat als iemand hulp nodig had. Het was een sport om de meest originele verjaardagscadeaus te bedenken. Kaartjes lagen op hun deurmatten als er steuntjes in de rug nodig waren. En ik zag ze allemaal regelmatig. Om lekker te gaan eten. Thee te leuten, te wandelen of samen te sporten. Ik hield zelfs keurig in mijn agenda bij wie wat wanneer had voor belangrijk moment in het leven.

Met een rietje

En toen kwam het moment waarop ik mama werd. En eerst 1 en later 2 mannetjes die bijna al mijn aandacht en liefde opslorpten. Met een rietje. Sluurrrpppp. Heerlijk, heavy en funest voor mijn vriendinnenboekhouding. Jep. Die boekhouding verdween. En opeens werd mijn tijd gevuld met consternatiebureau-afspraken, werken, wassen, opruimen, knuffelen, spelen, boterhammen voor de volgende dag smeren, alle babybenodigdheden voor de oppasoma’s klaarzetten, koken, weer opruimen, kinderen aankleden, uitkleden, spelen, ze op de pot zetten, potjes leegmaken, voorlezen. Een vrij douchemoment vinden was al een opgave; laat staan dat ik nog wist wanneer vriendin z ook maar iets op de planning had staan. En dat vond ik wennen. Daar had ik het moeilijk mee. Het schuldgevoel lag zwaar op mijn maag.

Geen vriendinnenprijs

Regelmatig belde ik de afgelopen 4 jaar afspraken af. Ik was te moe. Of een van de kindjes was ziek. De babysit kon toch niet. Ik kon zelf niet weg omdat Geert niet thuis was. Een verjaardag werd zelfs een keer vergeten. En het beoordelen van een belangrijk document voor 1 van hen werd een verhaal van lange adem. Een van mijn vriendinnen probeert nog steeds een uitje met me te regelen voor mijn verjaardag in juni. Kortom: ik heb geen vriendinnenprijs gewonnen de afgelopen 4 jaar.

Ze plakken

En toch bleven ze. Allemaal. Ook die zonder kinderen. De frequentie dat we elkaar zien, is weliswaar gehalveerd, maar de keren dat we elkaar zien doen meer deugd dan ooit. Er is begrip. En steun. In de vorm van appjes. Of in een zelfhulpboek voor een bewuste en gezonde levensstijl dat vandaag op de deurmat lag: Bedrock – het boek. Een cadeautje out of the blue van 1 van hen. Jep, ze kennen me goed 😉

Wat volgens mij daaraan bijgedragen heeft, zijn de volgende 7 tips. Ik som ze graag voor je op:

  • Als je een afspraak maakt, kom die ook na. In ieder geval 9 van de 10 keer. 1 keer overmacht is dan ingecalculeerd.
  • Praat met elkaar als je dingen dwarszitten. Leg ze open en bloot op tafel.
  • Probeer toch belangrijke momenten in het leven van de ander in je agenda te zetten. En stuur dan even die dag een appje.
  • Combineer het nuttige en het aangename: ga af en toe samen met een vriendin sporten of volg samen een paar yogalessen: en me-time en vriendinnentime in 1.
  • Plan playdates of speeltuindates met vriendinnen met kinderen; kindjes lekker spelen en jullie toch een beetje kletsen. Een heel klein beetje dan. Want waarschuwing: playdates zijn niet geschikt voor diepgaande gesprekken…
  • Zorg voor een lieve babysit waar je af en toe beroep op mag doen. Of sluit een deal met je partner: jij vanavond, ik morgenavond.

Best present ever

Vanzelfsprekend is het dus niet dat vriendinnen blijven. Getuige die stevige nee die vriendin onlangs op tafel legde. En ja, die deed mijn wereld even schudden. Want bij mij was er ook even teleurstelling. Ik die ooit altijd paraat stond en nu hulp nodig had, werd even op haar plek gezet. Zij was nu aan de beurt. Ze had al een paar keer moeten slikken de afgelopen jaren als ik weer eens afzegde. En dit was de druppel. We hebben aan het begin van het weekend dus maar eerst een goed gesprek gevoerd. De kaarten op tafel gelegd. En ondanks dat onze werelden op dit moment totaal verschillen, begrijpen we elkaar. Mijn belangrijkste les: behandel anderen zoals je zelf ook behandeld wil worden. En zorg voor de wereld om je heen ook al heb je het zelf druk. Aandacht doet een mens deugd. Mij ook. Laat dat nou ook 1 van de thema’s zijn in het Bedrockboek: hoe zorg je voor die wereld als je agenda uitpuilt? Best present ever dus. En direct ook tip 7: zet het Bedrockboek op je verlanglijstje 😉

Over Renée
Over Renée

Gezin: getrouwd met Geert (40+), moeder van Maxime (4.5 jaar) en Olivier (3 jaar).

Hobby’s: joggen, lekker uiteten met al mijn mannen, luisteren naar de verhalen van mijn oma, Netflixen en tijd doorbrengen met family & friends.

Guilty Pleasure: een cracotte met Philadelphia die zacht is geworden na 1 nacht in de koelkast…

Opvoedmotto: heb ik niet! Al geloof ik wel dat je door te luisteren en te praten, maar soms ook door duidelijk te zijn en grenzen te stellen een heel eind komt in de opvoeding. En je gevoel volgen!

Mijn ultieme mama-geniet-moment: ’s avonds in mijn grote bed met mijn twee mannetjes slapend naast me en een kop thee in mijn handen, tutjes die zachtjes op en neer gaan: heerlijk!

Mijn grootste pedagogische uitdaging: consequent zijn.

Kids Quote van de Week: “FUUUUUTTT” (Olivier, 3 jaar, op mijn vraag of hij ook kan fluiten, net als zijn grote broer.)

 

BLOGS VAN RENEE

MEER INFORMATIE