PANIEK IN DE TENT? HAAL EEN GEERT IN HUIS!

paniek tent mamablog renee

Blinde paniek maakt zich van me meester.

‘Dadelijk krijgt ie geen lucht.
Dan stikt ie.
En dan is er niks wat ik kan doen.
Een ambulance is dan niet op tijd hier.
Er moet iets gebeuren.
Nu.’ 

En dat terwijl ik normaal meester ben ik het bewaren van de kalmte. Ik ben er zelfs in getraind. Ik ben bhv’er, ik heb een EHBO-diploma. En ik ben zelfs actief lid van de crisisorganisatie in Zuid-Limburg. Zolang het werk of vreemden betreft, ben ik  een zen-meester. Maar is er iets met mijn kinderen aan de hand, is er paniek in de tent.

Een voorbeeld

Olivier, mijn jongste, had deze week een aanval van ‘valse kroep’, een ontsteking van het strottenhoofd. Geloof me op mijn woord: dat is akelig. Het was half 2 ’s nachts en mijn mannetje zat te snakken naar lucht. Dat ging gepaard met veel gepiep en een blafhoest. En ik verstarde. Ik had 112 gebeld als mijn man niet het heft in handen had genomen.  Hij zorgde ervoor dat mijn zoontje kalmeerde, zette mij samen met mijn zoontje in de badkamer, liet de douche lopen om te zorgen voor waterdamp en belde uiteindelijk wel de huisartsenpost. Dat was mijn dringende verzoek. Want in mijn hoofd hadden zich al alle rampscenario’s voltrokken.

Laat mijn gedachten nou precies de boosdoeners zijn

Die rampscenario’s. Die maakten van een feitelijk vervelend, maar geen levensbedreigend voorval een ramp. Ik was in alle staten. Gelukkig was Geert zo sterk dat ie ook mij rustig kreeg. Maar ik weet niet hoe ik gehandeld had als ik alleen was geweest. En daar baal ik van. Want rationeel gezien weet ik prima wat te doen. Alleen als de emotie het overneemt, als mijn gedachten op hol slaan, ben ik het opeens kwijt. Als er iets met mijn kind gebeurt, ben ik in álle staten.

De huisartsenpost adviseerde om met onze kerel even naar buiten te gaan voor frisse lucht. Vaak zou de aanval dan afnemen. Als dat niet zo zou zijn, zouden we langs kunnen komen. Omdat er niet écht verbetering optrad, is mijn man uiteindelijk toch in de auto gestapt met Olivier en naar het ziekenhuis gereden. Het bleek inderdaad om een aanval van valse kroep te gaan en daar kun je weinig aan doen. Rustig blijven, zo gold het eerste advies. En douchen en/of naar buiten voor frisse lucht.

Lekker dan

Rustig blijven. Die huisarts heeft makkelijk praten. Het is niet zijn kind. Maar ik weet dat ie gelijk heeft. En dat ik iets moet veranderen. Ik merk het bijna dagelijks: als ik rustig ben, in evenwicht, zijn mijn kinderen dat ook. Woedt er een storm in mij, dan zijn zij 2 tornado’s. Zo simpel is het. De kalmte bewaren schijnt zelfs van levensbelang te zijn. Mijn schrik straalt af op mijn zoon. Dan is het lastig te achterhalen wat er precies aan de hand is. Huilt hij omdat hij pijn heeft en geen lucht krijgt of komt het door de schrik?

“Woedt er een storm in mij, dan zijn zij 2 tornado’s…”

Maar hoe zorg je voor kalmte als het stormt in je hoofd?

Niet. Als het op mijn kinderen aankomt, ben ik een paniekvogel. Maar wat ik wel kan doen, is voor mezelf een werkwijze vinden.

Op internet vond ik 2 tips.

  1. Schakel de hulp in van andere mensen.
  2. En bel als je twijfelt altijd 112. Dat is ook de officiële richtlijn van Het Oranje Kruis.

Laat ik het dus ondanks mijn paniek dus nog helemaal zo slecht niet hebben gedaan.
Mijn 3 persoonlijke tips na deze ervaring:

  1. Google de klachten. Daar las ik al dat het valse kroep zou kunnen zijn.
  2. Volg je gevoel. Dat van mij zei: schakel hulp in. Dat heb ik gedaan.
  3. Volg een EHBO-cursus. Je hebt er altijd wat aan.

En haal een Geert in huis. Hij trotseert zen elke storm.

Over Renée
Over Renée

Leeftijd: 37 jaar

Gezin: getrouwd met Geert, moeder van Maxime (5 jaar) en Olivier (4 jaar).

Hobby’s: joggen, lekker uiteten met al mijn mannen, luisteren naar de verhalen van mijn oma, Netflixen en tijd doorbrengen met family & friends.

Guilty Pleasure: een cracotte met Philadelphia die zacht is geworden na 1 nacht in de koelkast…

Opvoedmotto: ik geloof dat je door te luisteren en te praten, maar soms ook door duidelijk te zijn en grenzen te stellen een heel eind komt in de opvoeding. Volg je gevoel en realiseer je dat kinderen veel meer doorhebben dan jij denkt. Ze leren meer van wat je doet dan van wat je tegen ze zegt.

Mijn ultieme mama-geniet-moment: als ik ’s avonds in bed lig met 3 kerels naast me, een kop thee in mijn handen en een goede serie op TV. Niks gaat boven dat gevoel van geborgenheid.

Mijn grootste pedagogische uitdaging: consequent zijn.

Kids Quote: “Mama, jij bent lief, papa is lief, Maxime ook, maar ik vind mezelf ook lief!”

 

Blogs van Renee

MEER INFORMATIE