OP ELKAARS LIP

mamablog corona thuisonderwijs

Door corona zitten we inmiddels alweer wat weekjes bij elkaar op de lip. En dat gaat bij ons met vallen en opstaan. Zoals zo vaak. De kleine irritaties groeien vaker tot grote moeilijkheden sinds we thuis zitten met z’n allen. Want we hebben natuurlijk wel onze eigen gewoonten…

Zoals ik schreef in mijn vorige blog, is de ochtend mijn favoriete dagdeel. Ik vind het heerlijk om lekker rustig wakker te worden en in mijn pyjama de eerste dingen te doen en dan pas te douchen. Robert ligt het liefst langer in zijn bed en werkt dan alles achter elkaar af. En dan komt hij dus in mijn vaarwater. Want zo rustig is het niet als jij wakker zit te worden met je kopje koffie als naast je de radio galmt, omdat meneer inmiddels goed wakker is door de douche. Even aanpassen, oh ja, we zijn met meer mensen hier… Morgen de wekker nog iets eerder zetten dan maar… Misschien dat ik dan wat tijd heb.

En dan de kinderen, die ‘s avonds niet ín hun bed te krijgen zijn en ’s ochtends niet eruit. En wekkers zijn aan die van mij niet besteed. Die worden steevast uitgedrukt of zelfs minutenlang genegeerd! Hoe ze dat doen met dat geluid weet ik echt niet, maar het gebeurt dus. En als ik wil dat ze nog iets aan hun schoolwerk doen, dan is het aan mij om ze uit hun bed te krijgen. En dat is inclusief één keer lopen voor het wakker maken en één keer lopen voor de laatste waarschuwing dat er echt opgestaan moet worden. Ochtendgym = check!

Eenmaal uit bed zitten de kinderen op de bank naar elkaar te chagrijnen. ‘Ben maakt van die geluiden!’, ‘Emma jengelt alleen maar!’… De politieagent in mij staat op en maakt een eind aan de discussie, waarna het ontbijt wordt gegeten, na een stemoefening van 3 keer roepen variërend van vriendelijk en zacht naar boos en hard. Dat levert altijd verbaasde uitroepen op. Want waarom moet mama nou zo roepen? Ze deden toch niets? Nee, precies dat!

Tot zover niet anders dan de gemiddelde ochtend. Gelukkig nu zonder het rennen uit de deur om op tijd te kunnen komen, wat inmiddels ook ingeburgerd is in het ochtendritueel. Allemaal hebben we er een handje aan om op het laatste moment nog even iets te moeten. En structuur is een woord dat we niet zo kennen.

En dan begint de school-/werkdag. De thuisschool is ingericht en ieder heeft zijn eigen plekje. Vooral ver van elkaar weg, want het stoort zoals de ander welk geluid dan ook maakt. De eerste week moesten onze kinderen vooral zelfstandig hun werkjes doen… Nou ja, zelfstandig… Blijkbaar wordt dat woord ondertiteld met “mama ik begrijp er niets van, en jij moet me helpen”. Het kost mama dan wel even om te snappen waar ze nou mee bezig zijn op school, en als ze enthousiast begint met uitleggen, dan krijgt ze te horen dat dat de verkeerde uitleg is, want de juf zei…” Oh dus je wist het wel?

Zo moddert het een beetje door in de dag. Ik heb geluk… als dat zo mag heten. Ik heb geen baas die op bepaalde tijden iets van mijn verlangt, zoals Robert dat wel heeft. Die verdwijnt met momenten naar de achterkamer om een vergadering te houden die vaak minimaal een uur duurt. Want het werk gaat ook door. Hij heeft een goeie koptelefoon, dus weinig last van de geluiden die in huis te horen zijn. Robert wisselt zijn werktaken met de thuistaken af op maandag en donderdag. Die dagen werkt hij thuis. De andere dagen zijn voor mij en de kids.

Ik mag dus mijn eigen tijd indelen. Dit betekent in de praktijk dat ik pas na 2 uur s’ middags eens de laptop openklap om te beginnen. Want ’s ochtends is deze bezet door de kinderen en hun digitale school. Thuis-juf mama is inmiddels ingeburgerd in het zorgen dat de kinderen hun taken af hebben voor de dag, hun teams-afspraken hebben gehad en op de juiste websites zijn ingelogd. Nu mag ze zelf aan het werk.

Wat de kinderen doen als ik aan het werk ben? Gamen! Tv-kijken! De schermtijd is in ons huis dankzij corona exponentieel gegroeid. Zo veel dat mijn kinderen vaak niet weten wat ze met zichzelf moeten als ze niet achter een scherm kunnen of mogen kruipen. En ík heb dat mede gecreëerd. Want als ik aan het werk ben, wil ik niet gestoord worden. En als ik aan het video-bellen ben, moeten ze al helemaal wegblijven. En ik voel me eigenlijk best schuldig. Je kunt het overal lezen: te veel achter de schermen is niet goed voor het kinderbrein.

Ik zou met ze moeten knutselen, lezen, bakken, verven, … Maar de creatieve ‘laten we gaan knutselen, bakken, schilderen, speurtochten maken’-ideeën drogen langzaam op. Mama heeft de puf niet meer om nóg een idee te bedenken – en moet trouwens ook nog werken! -. En als er ideeën ontstaan, dan geven de kinderen vaak aan dat we dat al zo vaak hebben gedaan of dat ze daar nu geen zin in hebben. Daarnaast is het te nat of koud om naar buiten te gaan als we naar buiten kijken.

Het gaat er deze keer anders aan toe dan de laatste Lock-down. Toen we nog naar buiten konden en ons uit konden leven. Toen het buiten zo lekker was. Toen de ideeën overstroomden, want nu konden we eindelijk … en hadden we eindelijk tijd voor …

Deze keer zitten we meer op elkaars lip. Leren we om meer rekening met elkaar te moeten houden. Gelukkig zijn er spelletjes. Ouderwetse bordspelletjes. Een nieuwe gewoonte ontstaat en het is erg gezellig. In deze periode moet het fijne in ons gezin gezocht worden in het kleine. De kleine momenten van gezellig samen op de bank zitten, de knuffel van Emma als ze tegen me aan kruipt, zomaar. Of het plotselinge idee van Ben om een eigen journaal op te nemen, wat erg op mijn lachspieren werkt.

We doen ons best. En soms zit er een rotdag tussen. Zo’n dag dat we elkaar ongelofelijk kunnen irriteren en er geen eind aan lijkt te komen. Maar dat is niet vaak, gelukkig. Veel vaker ben ik echt blij met het gezin dat we zijn. Ook al gebeurt er heel veel ellende en is het echt niet zoals we het zouden willen. Maar soms is er toch een klein, verstopt cadeautje dat Corona ons heeft gegeven. We mogen het zelf uitpakken en ervan vinden wat we willen.

Over Maud
Over Maud

Leeftijd: 43 jaar

Gezin: getrouwd met Robert en moeder van Ben (10) en Emma (8)

Beroep: Ik ben psycholoog en heb een praktijk voor coaching bij hooggevoeligheid.

Hobby’s: ik kan enorm genieten van tijd voor mezelf! Mijmeren, lezen, wandelen, zelfs poetsen! Als ik het kan doen vanuit een lekker gevoel, dan zijn er vele dingenmijn hobby.

Opvoedmotto: fouten maken mag, ook als mama en af en toe mag het knallen, als we daarna maar weer bij elkaar komen.

Blogs van Maud

MEER INFORMATIE