HOE TE HOGE VERWACHTINGEN JE VAKANTIE KUNNEN VERPESTEN

hoge verwachtingen vakantie verpesten

“Hij droeg sandalen, Renée. Sandalen. En weet je wat hij daarin droeg? Witte sokken.” Mijn vriendin kijkt me zwaar teleurgesteld aan.

Witte sokken. Ik gruwel bij de gedachte. “En wie draagt er tegenwoordig nog sandalen?”, vraag ik me hardop af.

Ze zucht. “Hij had zo’n leuke kop.” Ze houdt zijn profielfoto omhoog. “Het was ook te mooi om waar te zijn.”

Ja, soms zijn dingen te mooi om waar te zijn. Tinderdates. De iPhone-X. Of een vakantie met je gezin in een kinderhotel.

Wat dat is, een kinderhotel?

Het is een camping, maar dan in hotelvorm. Briljant, zo leek me het concept na een paar uur speurwerk op internet. Kinderopvang- en animatie bijna de klok rond, een grote speeltuin, kinderbuffet, zwembad inclusief mega waterslide met luchtbanden, springkussen, trampolines, zelfs een compleet kinderwagenpark; je kunt het zo gek niet bedenken of het is er. Een stapelbed en een speelhol op de hotelkamer, dieren om te aaien, zelfs zwemles wordt er gegeven. En voor papa en mama is er een relaxruimte, een compleet wellnesscentrum en een geweldige fitnessruimte. Ik zag het helemaal zitten. Samen plezier maken en ook af en toe tijd om even zelf de accu op te laden.

Rust in een kinderhotel?

Ja. Dat had ik me zo bedacht. Want als de kinderen happy zijn, dan is iedereen happy. En een eerdere vakantie in een hotel in een pittoresk dorpje in the middle of nowhere (lees: rust) in Toscane met een destijds 2-jarige viel zo tegen, dat we even klaar waren met op vakantie gaan. De afgelopen 2 jaar vierden we dus vakantie in ons huis. Ook mede zo bepaald door de komst van baby nummer 2 en een verbouwing. Dit jaar kriebelde het weer. Maar met de ervaring van 3 jaar geleden in mijn achterhoofd, besloot ik het anders aan te pakken. Veel gezellige familiemomenten, maar ook me- en me&man-time. Alle randvoorwaarden waren in elk geval ingevuld.

Waarom was het te mooi om waar te zijn?

Mijn verwachtingen lagen te hoog. Ik zag mezelf al iedere dag een uurtje of 2 met een boek aan het zwembad liggen. Maxime zou al zijn eerste zwemlessen krijgen. En mijn kinderen zouden heerlijk met daar gemaakte vriendjes knutselen en plezier maken onder toezicht van een lieve Duitse dame. Daarna zouden wij als gezin samen gezellig eten, spelen of zwemmen. 1 groot feest.

Nou, dat was het niet. Zeker de eerste week niet. Want ik had met een paar dingen geen rekening gehouden. Mijn oudste, en inmiddels ook mijn jongste zoon, zijn lastige eters. Zelfs een kinderbuffet kon daar de eerste dagen niks aan veranderen. Plus lang samen tafelen, is nieuw voor hen. En zwemles werd een drama zodra duidelijk werd dat wij niet mee het water zouden ingaan. Tel daarbij op dat de ‘kinderopvang- en animatie’ prima waren zo lang mama en papa aan hun zij zaten.

Nou vind ik knutselen ook erg ontspannend met mijn mannen, net zoals zwemmen, maar als ik eerlijk ben: ik snakte na 2 jaar geen vakantie, een stressy vakantie het jaar daarvoor en een verbouwing serieus naar iets van rust: naar eindelijk weer een boek lezen. Naar 1,5 uur sporten of even met manlief op een terras met uitzicht alleen van een cocktail nippen. Maar nee dus. De strijd aan tafel de eerste dagen, de stress die daarmee gepaard ging, kindjes die niet van onze zijde wilden wijken, ook ’s nachts niet, mijn oudste die ook nog eens iedere dag zei hoe graag hij naar huis wilde: het was heavy.

Met kleine kinderen moet je ook niet op vakantie gaan.

“Blijf toch thuis, Renée.” Mijn oma schudt haar hoofd als ze mijn verhaal hoort. “Kindjes hebben structuur nodig. Ze zijn thuis in hun eigen omgeving beter af.” Over het wel of niet op vakantie gaan met kleine kinderen, ben ik nog niet uit. Wat ik wel heb geleerd is inderdaad dat structuur werkt en heelt. Ook op vakantie. Plus ik vertrek nooit meer vliegend. Daarmee bedoel ik dat ik eerst wat afschakeltijd (lees: paar dagen thuis) inplan en dan pas in de auto stap.

Geld weggegooid?

Nee, integendeel. Want alhoewel de eerste week stressy was, verliep de tweede week 10 keer beter. We hadden onze draai gevonden; een soort van ritme. Soms trok mijn man er even een uurtje met de jongens op uit zodat ik kon sporten. En soms laadde ik de jongens in 1 van de dubbele kinderwagens en ging ik een flink eind wandelen zodat hij even ongestoord zijn boek kon lezen. Van zwemles zouden we thuis wel werk maken. Plus we stopten met een strijd maken van het avondeten. Dan maar met honger naar bed of met alleen frietjes achter de kiezen. Dan zou ik de volgende dag wel een appel extra schillen. We hebben daar in Duitsland als gezin geleerd om van eten een gezellige gezinsactiviteit te maken. iPads zijn aan tafel verleden tijd. En dat is misschien wel de grootste winst.

Dus:

Of je nou thuis bent of weggaat: in vakantietijd is veel anders. Dat is voor iedereen wennen. Zorg voor een vakantieritme. En laat bepaalde overtuigingen – mijn kinderen moeten iedere dag gezond eten bijvoorbeeld – los. Regel met je partner af en toe wat momenten voor jezelf en reserveer de babysit voor die me&man-time.

En leef zonder verwachtingen, mijn werkpunt de komende tijd. Jelle Hermus van SoChicken heeft daar een paar goede tips voor. Dat geldt trouwens niét voor een eerste Tinderdate. Want anno 2018 mag je op zijn minst verwachten dat je potentiële lover géén sandalen draagt tijdens jullie eerste ontmoeting.

Over Renée
Over Renée

Leeftijd: 36 jaar

Gezin: getrouwd met Geert (41 jaar), moeder van Maxime (4.5 jaar) en Olivier (3 jaar).

Hobby’s: joggen, lekker uiteten met al mijn mannen, luisteren naar de verhalen van mijn oma, Netflixen en tijd doorbrengen met family & friends.

Guilty Pleasure: een cracotte met Philadelphia die zacht is geworden na 1 nacht in de koelkast…

Opvoedmotto: heb ik niet! Al geloof ik wel dat je door te luisteren en te praten, maar soms ook door duidelijk te zijn en grenzen te stellen een heel eind komt in de opvoeding. En je gevoel volgen!

Mijn ultieme mama-geniet-moment: ’s avonds in mijn grote bed met mijn twee mannetjes slapend naast me en een kop thee in mijn handen, tutjes die zachtjes op en neer gaan: heerlijk!

Mijn grootste pedagogische uitdaging: consequent zijn.

Kids Quote van de Week: “FUUUUUTTT” (Olivier, 3 jaar, op mijn vraag of hij ook kan fluiten, net als zijn grote broer.)

 

Blogs van Renee

MEER INFORMATIE