DE EERSTE KEER…

de eerste keer mamablog cato

8.30 uur…

Ik hoor mijn eigen voetstappen door de donkere straat… Links van mij begint de dag er voorzichtig aan te komen. Rechts is de nacht nog volop in gang. Het regent. In één hand houd ik een paraplu, met de ander duw ik de kinderwagen. De regen druppelt op mijn paraplu en op de hoes van de kinderwagen. Met één hand probeer ik de losliggende tegels te omzeilen en mijzelf enigszins droog te houden. Ik werp een blik door het doorzichtige schermpje van de regenhoes. Twee grote ogen, gehuld in een rode capuchon kijken mij verwachtingsvol aan. Ik slik, voel iets geks in mijn keel en mijn zicht wordt troebeler. Niet huilen, niet nu al. Ik manoeuvreer langs een plas… nog 2 straten. Waren het er nog maar 100, kon ik maar eeuwig blijven wandelen. In de regen, het maakt niet uit. Als het maar samen is. Ik loop de laatste straat in, het voelt alsof ik op weg ben naar een afscheid. Een afscheid voor altijd. En laat ik nou absoluut niet goed zijn in afscheid. Ik slik nog een keer en knipper een paar keer met mijn ogen. Voorzichtig klop ik op het raam…

8.45 uur…

Ik hoor mijn eigen voetstappen niet meer door de drukte op straat… Fietsers, voetgangers en auto’s kruisen mijn weg. Links en rechts van mij is de dag volledig aangebroken, al is het grijs. Het regent en waait. In één hand houd ik een paraplu, de ander zit diep in mijn jaszak. Ik stap over een plas heen en probeer afleiding te zoeken door om mij heen te kijken. Er plakt een bruin blad aan mijn schoen en mijn broek plakt langzaam aan mijn benen door de regen. Er komt een fietser langs, ik kijk naar zijn fiets, rugzak, jas… een rode jas. Ik voel weer wat branden in mijn keel. Snel kijk ik de andere kant op. Een moeder met een bakfiets komt me tegemoet… niet nadenken, niet nadenken. Ik doe mijn oordopjes in en zet muziek aan. Sneller gaan mijn voeten. Bij iedere bocht die ik om sla lijkt er een steeds groter gat in mijn buik te ontstaan. Leeg en donker, alleen. Ik steek de straat over en haal sleutels uit mijn zak, ik ben er bijna. Terwijl het lege gevoel meer en meer aanwezig is…

 11.45 uur…

Mijn voetstappen klinken hard in de lege straat… Er komt af en toe een waterig zonnetje door de grijze wolken heen. Het waait flink. In een combinatie van rennen en snelwandelen race ik door de straten. Bocht om, zebrapad over, stoep op, sneller, steeds sneller. In mijn oren klinkt een podcast die ik regelmatig luister, maar ik ben te gehaast om echt te horen wat er gezegd wordt. Geel gekleurde bladeren worden met volle kracht door de straten geblazen. Mijn jas waait mee in de wind en het is koud. Mij maakt het niet meer uit, het enige wat door mijn hoofd gaat is rode jas, grote ogen, rode jas, grote ogen, rode jas, grote ogen. Het lege gevoel is er nog steeds, maar ik merk dat er een sprankje hoop bij komt. Nog 2 straten. Gelukkig niet nog 100, ik wil niet eeuwig blijven wandelen. Ik ren de laatste straat in en kijk op mijn klok. 11:58. Stevig klop ik op het raam…

Kinderwagen

12.15 uur…

Ik hoor mijn voetstappen niet meer… Mijn podcast staat uit. In mijn handen heb ik een kinderwagen. Mijn handen zijn wit, ik knijp hard in de stang. De wind waait en bladeren vliegen door de lucht. Maar ik zie het niet meer. Ik kijk niet meer om mij heen, ik kijk alleen recht voor me. Vanuit de grijze bak kijken 2 grote ogen mij aan, ze zijn omhuld met een rode capuchon. Ik lach. Vanuit de zijkanten van de speen zie ik voorzichtig twee mondhoekjes verschijnen. Ze gaan hoger en hoger, er verschijnt een lach van oor tot oor. De speen valt uit en ik kijk in een tandeloos mondje dat kraait van plezier. Jij en ik, het is ons gelukt. Voor het eerst 3 uur wennen op de opvang.

Over Cato
Over Cato

Leeftijd: 29 jaar

Gezin: partner en allermooiste zoon Oscar

Hobby’s: hardlopen, zwemmen, wielrennen, koken

Guilty Pleasure: heel veel internetshoppen.. ja echt…

Opvoedmotto: Met een 4 maanden oude baby heb ik heel wat opvoed-plannen. Geef me nog een paar maanden om daar een motto aan toe te voegen.

Mijn ultieme mama-geniet-moment: samen met z’n tweetjes lekker knuffelen in bed voordat de dag begint.

Blogs van Cato

MEER INFORMATIE