ALLEENSTAAND OUDERSCHAP

Ervaringsverhaal van Sandra
Ervaringsverhaal van SandraEen alleenstaande moeder uit Maastricht

In het kader van het thema ‘Ouderschap’ wilden we ook stil staan bij allerlei varianten op het ouder zijn. Alleenstaand ouderschap is daar één van. Sandra werd 4 jaar geleden alleenstaande moeder. Haar toenmalige partner en vader van hun twee zoontjes (inmiddels 8 en 6 jaar oud) kreeg een relatie met een andere vrouw en verliet het gezin. Sandra wilde graag haar ervaringen als alleenstaande moeder delen, in de hoop dat andere moeders er misschien iets aan hebben. Haar belangrijkste tip? Zorg dat je geen alleenstaande ouder wordt en doe er alles aan om je relatie te redden! Als dat niet lukt, bedenk dan dat het aan jou is om van die nieuwe situatie het beste te maken! Lees hier hoe Sandra dat zelf aanpakte…

Alle begin is lastig…

Het eerste jaar na de breuk was het lastigst. “Ik geloof dat ik toen alleen maar gehuild heb als de kinderen bij hem waren”, aldus Sandra. “De zorg voor de kinderen lag altijd grotendeels bij mij. Toen we uit elkaar gingen, ging hij eigenlijk meer tijd met de kinderen doorbrengen dan daarvoor. Die momenten dat de kinderen er niet waren, vond ik heel lastig. Je raakt niet alleen je partner kwijt, maar ook je kinderen voor een deel. Ze krijgen een nieuw leven erbij, waar jij dan geen deel van uit maakt. Je mist hen niet alleen, maar ook een deel van hun leven. Het duurt even voor je een nieuwe invulling gevonden hebt voor die tijd. In het begin was dat echt een beetje overleven.”

Het belang van de kinderen voorop

“Hoe lastig het soms ook was, met alle emoties die ik voelde richting mijn ex-partner, ik heb steeds geprobeerd het belang van de kinderen voorop te stellen. Ik wilde bijvoorbeeld niet dat de kinderen direct geconfronteerd zouden worden met zijn nieuwe vriendin. Er veranderde al genoeg voor hen, ik wilde eerst zeker weten dat het serieus was met die relatie. Daarom heb ik voorgesteld dat hij in eerste instantie bij ons thuis kwam om de kinderen te zien. Dat heeft uiteindelijk een jaar geduurd. Twee dagen in de week en om het weekend moest ik dus mijn huis uit. Ik logeerde steeds bij familie en vrienden. Dat was voor mij wel heel zwaar, want ik was nooit meer alleen. Toch zou ik het zo weer doen! Het heeft de kinderen namelijk goed gedaan.”

Dubbel gemis

“Ik kan boos worden als mensen zeggen dat kinderen zo flexibel zijn en geen schade ondervinden van een scheiding. Dat is gewoon niet zo! Onze oudste heeft het er nog steeds best moeilijk mee. Hij zei laatst tegen me: ‘mam, jij hoeft ons alleen maar te missen als we bij papa zijn, maar ik moet altijd papa of mama missen’. Dat is natuurlijk ook zo; er mist áltijd iets voor hem, hij is nooit meer echt ‘compleet’. Op zijn slaapkamer hangt een grote foto van hem en zijn vader boven z’n bed. Als mijn kind dat wil, dan kan ik dat wel niet leuk vinden om hem daar steeds te zien, maar dan hangt die foto er toch! Ook hebben we er bewust voor gekozen om geen ‘koffer-kinderen’ van ze te maken. Het uitgangspunt is dat zoveel mogelijk belangrijke spulletjes, als bijvoorbeeld knuffels, in beide huizen aanwezig zijn.”

Over de grootste verschillen met ‘gedeeld ouderschap’

“Het grootste verschil? Als alleenstaande ouder kun je niet meer delen. Wat praktische zaken betreft; jij legt de kinderen in bed, terwijl hij de keuken opruimt bijvoorbeeld. Of hij blijft even thuis met de kinderen, zodat jij snel even een boodschap kan doen. Maar ook de mooie en moeilijke momenten met je kind. Een blik van verstandhouding of juist van gedeelde trots. Natuurlijk heb ik nu ook mensen bij wie ik terecht kan als ik me zorgen maak over de kinderen of iets wil delen, maar het verschil is dat ik nu actief iemand moet opzoeken om dat te kunnen doen. Het is niet meer dat iemand thuiskomt en al aan je gezicht kan zien dat je een zware dag hebt gehad. Je wil anderen ook niet steeds tot last zijn, dus soms hou je dingen dan toch ook maar voor jezelf.”

Balans en drukte

“Mijn leven als alleenstaande moeder is ook veel drukker geworden, omdat ik nu alles zelf moet doen. Daardoor heb ik minder tijd over voor ‘quality time’ met de kinderen. Natuurlijk probeer ik zoveel mogelijk te doen als ze er niet zijn. Maar toch denk ik dat ze zich wat meer zelf moeten vermaken en dat ze ook wat meer moeten mee helpen hier in huis.

Door alle drukte kom ik ook maar weinig toe aan mezelf. Ik heb mijn tv-abonnement op een gegeven moment opgezegd omdat ik gewoonweg nooit meer tijd had om te kijken! Ik werk 34 uur per week, waarbij ik wat extra uren opbouw voor de vakanties. Ik ben financieel natuurlijk ook verantwoordelijk om alles draaiende te houden. Na mijn werk heb ik de zorgtaken voor de kinderen, het huishouden, de administratie. Ik vind het ook niet oké om op de dagen dat ze bij mij zijn, ’s avonds nog weg te gaan. Dus de tijd die ik voor mezelf heb, beperkt zich grotendeels tot de weekenden dat de kinderen bij hem zijn. En die tijd heb ik dan hard nodig om te balansen.”

Vakantie

“Afgelopen jaar zijn we voor het eerst samen naar een all inclusive hotel gegaan. Eerder durfde ik dat niet aan, omdat de kinderen nog niet allebei konden zwemmen en dat is in je eentje dan gewoon niet te overzien. Ik merkte in dat hotel dat je toch wel een uitzondering bent als alleenstaande ouder. Ik viel wel op, tenminste dat idee had ik. Het all inclusive concept beviel wel goed; dan heb je tenminste echt quality time samen. Maar ook dan geldt dat je het enige aanspreekpunt bent voor de kinderen. Je kunt niet zeggen ‘vraag maar even aan papa, mama is even een boekje aan het lezen!”

Met ups and downs

“We zijn nu vier jaar verder en de emoties van de scheiding zijn inmiddels wel naar de achtergrond. De communicatie met mijn ex loopt daardoor weer makkelijker. Ik kan die ene cd van toen we net uit elkaar waren weer luisteren zonder te huilen en er komt weer ruimte om te daten. Toch zijn er nog steeds wel moeilijke momenten. Laatst was ik bijvoorbeeld een weekje met mijn ouders en de kinderen op een vakantiepark. Dan zie je daar overal van die schijnbaar gelukkige gezinnetjes en dan voel je je toch wel een beetje eenzaam. Datzelfde geldt voor de feestdagen. Zit ik weer bij mijn ouders… (lacht). Het liefst zou ik natuurlijk ook graag dat soort momenten delen met een partner. Samen dingen doen, samen keuzes maken.

Alleenstaand ouderschap & daten

“Voor mij is het allerbelangrijkst dat mijn kinderen stabiliteit kennen in hun leven. Ik ga dus niet ‘Jan-en-alleman’ in huis halen”, zo legt Sandra uit. “Daten doe ik als de kinderen er niet zijn. En pas als ik denk ‘dit gaat standhouden’, ga ik de kinderen erbij betrekken. Zo ver is het tot nu toe nog niet gekomen! Eén van de eerste dingen die ik zeg tegen een man die ik ontmoet, is ook dat ze daar wel rekening mee moeten houden. Als ze dat afschrikt, had het sowieso geen kans gehad. Mannen die zelf ook kinderen hebben, hebben er doorgaans wel meer begrip voor. Maar ergens zit ik er zelf ook niet echt op te wachten om nog twee kinderen van iemand anders te moeten opvoeden. Natuurlijk zou ik er niemand op afwijzen, maar het is wel weer een extra stuk complexiteit wat het met zich mee brengt.”

Over de positieve kanten van het alleenstaand ouderschap

“Positief eraan is dat je de opvoeding zo kunt invullen als jij dat wil. Je hoeft geen rekening te houden met een ander en kan het dus helemaal zo doen als jij denkt dat goed is. Daarnaast voelt de tijd dat de kinderen er niet zijn, inmiddels ook wel als een cadeautje. Toch is mijn tip voor ouders die op het punt staan uit elkaar te gaan: probeer er alles aan te doen om je relatie te redden en geen alleenstaande ouder te worden! Het gras bij de buren is namelijk echt niet groener! Tegenwoordig worden relaties ook ‘geconsumeerd’. Ik geloof daar niet in. Als er een kans is dat je elkaar terug kan vinden, moet je ervoor gaan. Zeker als je kinderen hebt! En als je er dan alles aan geprobeerd hebt en het lukt toch niet, bedenk dan dat ieder einde ook een nieuw begin is. Het ligt in jouw handen om van de nieuwe situatie ook iets te maken. Je geluk hoeft niet afhankelijk te zijn van een partner.”

MEER INFORMATIE