WAAR IK NU ECHT EEN KNOOP VAN IN MIJN MAAG KRIJG…

…daar moeten we het nu maar eens over hebben. Want kinderen zijn echt ‘da bomb’. Ik ben dol op mijn jongens, zeker. Het is eigenlijk altijd gezellig met ze, ik deel hompen goede herinneringen met ze, we praten over allerlei onderwerpen en we kunnen enorm met elkaar lachen. Maar soms kruipt er een harde knoop in mijn maag…

…Dat is de knoop van ‘vertelt hij mij alles?’ of ‘waarom pint hij ineens zoveel geld?’. Maar ook: ‘met welke vrienden ging hij nu naar de stad?’ En ‘ is zijn huiswerk echt af?’. Pffff de knoop die mij eraan herinnert dat mijn mannetjes groter worden. Dat ze een eigen leven gaan leiden, dat ik niet meer helemaal overzie. Maar die knoop vertelt mij ook dat dat misschien ook niet meer echt hoeft. Dat moederlijk overzicht (toezicht?) kan voor een deel in de kast. Dat zegt die knoop dan hè?

Ikzelf denk dat dat moederlijk toezicht best nog wel handig kan zijn. Om er bijvoorbeeld voor te zorgen dat alle voetbalwedstrijden in de agenda staan en de vuile vaat in de vaatwasser terecht komt. Maar dat zijn de open deuren die ik ehhh nouja, ook op mijn volwassen huisgenoot toepas ;). Stiekem komt die knoop ook alleen als ik iets ‘groots’ vermoed. Dat eigenlijk altijd naar hetzelfde wijst: Is mijn kind eerlijk? Vertelt hij het nog wel als hem iets dwarszit? Om dan door te steken naar: ben ik nog zijn vertrouwenspersoon? Auch! zegt dan mijn moederhart.

Maar die knoop zit daar natuurlijk niet alleen om mij dwars te zitten. Hij kan mij ook wat leren. Loslaten misschien? Dat ik niet alles hoef te weten in het leven van mijn mannetjes. Regelen al helemaal niet. Daar ben ik ook wel heel trots op: mijn jongens kunnen prima iets zelf regelen. OK: ik maak een beginnetje met loslaten.

En dat brengt mij op het volgende punt dat De Knoop mij wil leren: ik moet vertrouwen. In mijn kinderen: zij weten dat zij bij mij terecht kunnen. Maar ze hoeven dat niet meer iedere dag te doen, omdat ze zelf ook leren om hun boontjes te doppen. Ze zijn niet naïef! Ze zijn alleen jong en ze proberen eens wat. Tsja en daar moet ik dan weer vertrouwen hebben in mijzelf: dat ik de ongein ruik en op tijd ehhh nee, niet ingrijp. Maar evalueer [spookjesmoji]. Hmmm… dus dát leert die knoop mij… we gaan het eens proberen, die knoop en ik…

Over Sigrid
Over Sigrid

Gezin: Getrouwd met Raymond (46), moeder van Otis (15) en Ben (12). Ook kat P en hond T behoren tot mijn huishelden.

Hobby’s: geen aardverschuivende zaken. Ik hou van mijn werk, probeer m’n huis in toom te houden en ga dan nog wandelen met hond en liefst gezin (“nu?!!”) en knuffelen met kat. Natuurlijk houd ook ik van lekker eten en films en lees graag.

Wat weer terugkwam toen de jongens groter werden: toeristen met m’n gezin.

Opvoedmotto – als ik dat al heb – is rustig blijven en het logisch en simpel houden. Zo snapt je kind ook wat jij bedoelt en kan het dat zelfs gaan voorspellen. Zodat je als ouder lekker bijdehand kunt zeggen: ’wat denk je daar nu zelf van?’. Maar ik geef mijn kinderen ook mee dat de wereld niet maakbaar en voorspelbaar is. Oh en geen zelfhelend vermogen heeft dus een beetje aardvriendelijk gedrag stimuleer ik ook.

 

BLOGS VAN SIGRID

MEER INFORMATIE